Οι Επισκέπτες

Ήρθαν επισκέπτες απόψε και στρογγυλοκάθισαν στις σκέψεις μου. 

Κουβέντα ανοίξανε για σενανε, κάποιοι μιλούσαν για τα μάτια σου κι οι άλλοι για το ανάστημα σου το λειψό. Βάλανε και μουσική να διασκεδάσουν την επέτειο μας που είναι σε λίγες μέρες. Τραγούδησαν και χόρεψαν όλα μας τα τραγούδια ακόμη κι εκείνα που μπήκαν στο νέο μας φάκελο. Ήπιαν σε σφηνάκια τις στιγμές μας και μέθυσαν. Μπέρδεψαν βλέπεις τα ποτά. Τι το θέλαν να ανακατέψουν τα γέλια μας με τις φωνές μας(!). 

Κι ύστερα σύρθηκαν τρεκλίζοντας ως την πόρτα της καρδιάς μου. 

Χτυπούσαν και ξανά χτυπούσαν για να ανοίξω μα είχα κλειστά κι ένα «μην ενοχλείτε» κρεμασμένο στο χερούλι. Τι λύσσα τους έπιασε απόψε;; Ξεσηκώσανε τον κόσμο ακόμη κι ο ύπνος απελπίστηκε κι έφυγε, μ άφησε κι αυτός μόνη να τους παλεύω. 

Δεν άντεξε η ρημάδα η πόρτα κι έσπασε, ορμήξανε σαν τα αγρίμια που μύρισαν αίμα κι έπεσαν πάνω της. 

Σαδιστικά θα έλεγε κανείς έξυσαν τις πληγές της, να τρέξει φρέσκο αίμα…να επουλωθεί πιο εύκολα είπανε, να φύγει και το πύον. Τι να πω; 

Έτσι κι αλλιώς κομμάτια ήταν, ίσως και να χουν δίκιο. 

 

Author: Λεμονίτσα

I Lemoniá

Η Λεμονιά

Το ποτάμι

Ήθελε απλά ένα ποτάμι,
ανάμεσα σε εκείνον και σ' όλους αυτούς
που χαίρονται όταν πονάς.
Ανάμεσα σε εκείνον και σε όλους αυτούς
που μπορούν να ανακουφίσουν τις πληγές σου,
αλλά σου γυρίζουν την πλάτη.

ΈΚΤΑΚΤΟ!

Άγριο έγκλημα εκτυλίχθηκε νωρίς σήμερα το μεσημέρι σε κουζίνα τετάρτου ορόφου πολυκατοικίας.

Σύμφωνα με διασταυρωμένες πηγές, ο δράστης, κινούμενος στη ζώνη του λυκαυγούς της εντυπωσιοθηρίας κατέσφαξε μια ντουζίνα παντζάρια κι αφού τα τεμάχισε,

Εκθύμως καίγομαι στη φωτιά σου

Άγριο μπήκε φέτος το φθινόπωρο. Άνοιξε μ' απίστευτη ορμή την πόρτα του Σεπτέμβρη μα αυτή κάπου σκάλωσε.

Ο Αιρετικός

Τελευταία, νιώθω σαν ένας ευφάνταστος επινοητής μιας ολοκαίνουργιας στάσης ζωής.
Φυσάει βλέπεις κι αυτό το ρεύμα του ορθολογισμού που με διαπνέει, με παρακινεί και μου δίνει ώθηση.
Την ώθηση για μια συνειδητή αυτοκαθαίρεση απο μια κονσερβοποιημένη μάζα με κονσερβοποιημένες συνήθειες που διαρκώς εκπίπτουν και διολισθαίνουν προς τον —γοητευτικό— κρημνόν που της έταξε η νέα τάξη για να ξεχωρίζει.

Απ' το ένα ως το δέκα

Ξεκινάς απ' το μηδέν για να φτάσεις ως το δέκα ξέγνοιαστος, ξεκούραστος απηλλαγμένος από κάθε βάρος αχρείαστο ή και χρειαζούμενο... γεμάτος όρεξη κι άσβεστη την φλόγα της επιθυμίας σου και πας και σκοντάφτεις επάνω στο ένα.

Νύχτα Αυγούστου

Γαλαζοπράσινη θάλασσα, λάμπουσα κάτω απ' τ' αργυρό φως του φεγγαριού...και βράχια. Αμέτρητα βράχια να κατευνάζουν την ορμή της και μια αμμουδιά απέραντη, γιομάτη κρυψώνες για κάθε είδους συναίσθημα που θέλει να κρυφτεί απ'τον ήλιο.